Władza to zwierzchność, aparat przymusu, coś co narzuca wolę, siła, moc, przewaga, nadzór, ograniczenie, narzucanie swoich racji. Władza to stosunek między osobami, którego istota polega na tym, że jeden człowiek ma prawo decydować o drugim. A zatem mieć władzę, to znaczy mieć prawo do decydowania. Bez władzy żadna, zwłaszcza większa grupa ludzi nie mogłaby funkcjonować. Bez wyłonienia władzy niemożliwa byłaby bowiem organizacja i koordynacja działań zbiorowych. A zatem władza, uprawnienia decyzyjne pewnych osób w stosunku do innych, jest po prostu konieczna do samouporządkowania się zbiorowości ludzi. Istnieje też pojęcie władzy rodzicielskiej. Dziecko z natury rzeczy przez wiele lat nie jest w stanie sobą pokierować. Dlatego jego rodzice, a obok nich również nauczyciele i wychowawcy, mają prawo, a właściwie obowiązek decydować o jego sprawach. Obowiązek ten istnieje niezależnie od tego, czy dziecko się z tym zgadza, czy nie. Ale zauważcie, że w miarę upływu lat dziecko rośnie, rozwija się i mądrzeje. Tym samym stopniowo zwiększa się liczba spraw, o których może już samo decydować. Dlatego zakres władzy rodzicielskiej w naturalny sposób zmniejsza się. Na samym początku rodzice decydują o wszystkim, nawet o tym, czy dziecko leży na brzuszku, czy na plecach. Noworodek jest bowiem całkowicie niesamodzielny. Jednakże z roku na rok coraz więcej spraw dziecko może i po-winno rozstrzygać samo. I tu właśnie dochodzimy do zagadnienia buntu przeciw władzy rodziców. Otóż niektórzy rodzice nie zauważają, albo nie doceniają konieczności stopniowego wycofywania się z decydowania o sprawach swojego dziecka. Nie wiedzą albo zapominają o tym, że mają prawo decydować o dziecku tylko w takim zakresie, w jakim ono naprawdę tego potrzebuje, to znaczy w sprawach, o których dziecko nie może zadecydować samo.